تناقض بانکوک؛ شکاف فزاینده درآمد و هزینه در پایتخت تایلند

تناقض بانکوک: شکاف درآمد و هزینه‌های زندگی در پایتخت تایلند

خبرگزاری نیشن تایلند:
بانکوک، پایتخت پرجنب‌وجوش تایلند، به‌عنوان قطب اقتصادی کشور شناخته می‌شود. این شهر فرصت‌های شغلی، سرمایه‌گذاری و سبک زندگی مدرن زیادی ارائه می‌دهد. اما پشت این تصویر «شهر امید»، مردم با یک واقعیت نگران‌کننده مواجه‌اند: شکاف فزاینده میان درآمد و هزینه‌های زندگی که به «تناقض بانکوک» معروف است.

درآمد پایین‌تر از شهرهای جهانی

بانک دویچه در گزارشی که ۱۳ ژوئیه منتشر کرد، نشان داد میانگین درآمد ماهانه در بانکوک حدود ۲۸,۶۰۰ بات است (معادل حدود ۳۴۳,۰۰۰ بات در سال). این رقم بانکوک را در رتبه ۵۹ جهانی قرار می‌دهد.
شهرهای ژنو، زوریخ، کپنهاگ و سنگاپور، میانگین درآمد ماهانه‌ای بین ۱۵۰,۰۰۰ تا ۲۷۰,۰۰۰ بات دارند که بسیار بالاتر است.
این درآمد شاید در شهرهای کوچکتر با هزینه کمتر کافی باشد، اما در بانکوک، یکی از گران‌ترین شهرهای جنوب شرق آسیا، هزینه‌های زندگی را پوشش نمی‌دهد. به همین دلیل، بسیاری از ساکنان با بی‌ثباتی مالی روبه‌رو می‌شوند.

بدهی خانوار بیش از ۱۸۱٪ درآمد

بانک مرکزی تایلند اعلام کرده است که میزان بدهی خانوار در بانکوک به ۱۸۱٪ از درآمد سالانه رسیده است.
این یعنی فردی با درآمد سالانه ۳۴۳,۰۰۰ بات، به طور متوسط حدود ۶۲۰,۰۰۰ بات بدهی دارد. این رقم بسیار فراتر از استانداردهای ایمن بین‌المللی است.
برای مقایسه، نسبت بدهی به درآمد در زوریخ حدود ۵۱٪ و در فرانکفورت ۴۵٪ است.
این آمار نشان می‌دهد ساکنان بانکوک نمی‌توانند پس‌انداز کنند، سرمایه‌گذاری مناسبی داشته باشند یا زندگی پایدار داشته باشند.

هزینه زندگی بالا و درآمد راکد

هزینه زندگی در بانکوک، از مواد غذایی و مسکن تا حمل‌ونقل و خدمات عمومی، به‌طور پیوسته افزایش یافته است.
در عین حال، درآمدها با تورم و بهره‌وری همسو نشده‌اند.
در نتیجه، درآمد واقعی مردم هر سال کاهش یافته و قدرت خرید آن‌ها کم شده است.
بسیاری از ساکنان مجبورند برای گذران ماهانه از وام‌های شخصی یا کارت‌های اعتباری استفاده کنند. این امر بدهی‌های آن‌ها را افزایش داده و باعث گرفتار شدنشان در یک چرخه مالی باطل می‌شود.

پارادوکسی نگران‌کننده

تناقض بانکوک فقط آمار اقتصادی نیست؛ بلکه نابرابری ساختاری عمیقی را نشان می‌دهد.
بانکوک شهری پر از برج‌های سر به فلک کشیده و مراکز خرید لوکس است، اما مردم نمی‌توانند کیفیت واقعی زندگی را تجربه کنند.
با وجود شغل و درآمد، بدهی‌های سنگین و هزینه‌های بالا به آن‌ها اجازه ساختن آینده‌ای پایدار نمی‌دهد.
این شکاف به سرعت به بحرانی اجتماعی و اقتصادی تبدیل شده که سیاست‌گذاران باید فوراً به آن رسیدگی کنند.